โครงการวิทยานิพนธ์นี้ตั้งอยู่บนบริบทของสังคมเมืองร่วมสมัยที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ ความกดดัน และความซับซ้อนของการใช้ชีวิต ส่งผลให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยแสวงหาพื้นที่สำหรับการพักผ่อนทางจิตใจ และการหลีกหนีจากความวุ่นวายของสังคมและสื่อดิจิทัล
ภายใต้บริบทดังกล่าว “แมว” ในฐานะสัตว์เลี้ยงที่มีลักษณะเฉพาะตัว ทั้งความเป็นอิสระ ไม่ยึดติด และมีเสน่ห์เฉพาะตัว ได้กลายเป็นเพื่อนคลายเหงาที่ตอบโจทย์วิถีชีวิตของคนเมือง โครงการนี้จึงมุ่งสำรวจความสัมพันธ์ระหว่าง “มนุษย์” และ “แมว” ในมิติของการอยู่ร่วมกัน ผ่านการออกแบบพื้นที่ที่รองรับทั้งพฤติกรรมของมนุษย์และธรรมชาติของสัตว์
แนวคิด “อัตถิภาวสถาน” ถูกพัฒนาเป็นพื้นที่ที่เปิดโอกาสให้ผู้ใช้งานได้กลับมารับรู้การมีอยู่ของตนเอง (Existence) ผ่านบรรยากาศที่สงบ ลดการรบกวนจากโลกภายนอก และสร้างปฏิสัมพันธ์อย่างเป็นธรรมชาติระหว่างคนกับแมว พื้นที่ถูกออกแบบให้มีความยืดหยุ่น อบอุ่น และเอื้อต่อการพักผ่อน การอยู่ร่วม และการเชื่อมโยงทางอารมณ์
โครงการสะท้อนบทบาทของการออกแบบภายในที่ไม่ได้มุ่งเพียงความสวยงามหรือฟังก์ชัน แต่เป็นเครื่องมือในการเยียวยาและสร้างสมดุลทางจิตใจของผู้ใช้งาน พร้อมทั้งคำนึงถึงสวัสดิภาพของสัตว์และความเหมาะสมในการอยู่ร่วมกัน
ผลงานชิ้นนี้สอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals: SDGs) ได้แก่
- SDG 3: Good Health and Well-being – ส่งเสริมสุขภาวะทางจิตใจผ่านพื้นที่พักผ่อนและการมีปฏิสัมพันธ์กับสัตว์เลี้ยง
- SDG 11: Sustainable Cities and Communities – พัฒนาพื้นที่เมืองที่ตอบสนองคุณภาพชีวิตและความต้องการทางอารมณ์ของผู้ใช้งาน
- SDG 15: Life on Land – ตระหนักถึงสวัสดิภาพสัตว์และการอยู่ร่วมกันอย่างเหมาะสมระหว่างมนุษย์และสิ่งมีชีวิตอื่น
โครงการ “อัตถิภาวสถาน คนกับแมว” จึงเป็นข้อเสนอเชิงพื้นที่ที่มุ่งสร้างความสมดุลระหว่างชีวิตเมือง ความเป็นส่วนตัว และความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสัตว์เลี้ยง เพื่อให้การอยู่อาศัยร่วมกันเกิดขึ้นอย่างมีความหมายและยั่งยืน.
